Jak czytać świadectwo energetyczne: czym jest energia pierwotna, końcowa, użytkowa?

W świadectwie energetycznym zamieszczone są m.in. dane na temat zapotrzebowania na nieodnawialną energię pierwotną, energię końcową i energię użytkową. Niestety, te terminy dla większości osób, które już wkrótce mają otrzymać taki dokument, są zupełnie niezrozumiałe. Wyjaśnijmy je więc pokrótce...

Zapotrzebowanie na nieodnawialną energię pierwotną [definicja]

Zapotrzebowanie na nieodnawialną energię pierwotną (EP) to wielkość wyrażająca energię, która musi być wydobyta u źródła, żeby pokryć zapotrzebowanie na ogrzewanie domu, przygotowywanie ciepłej wody użytkowej, ewentualną wentylację mechaniczną, chłodzenie (w domach z klimatyzacją) oraz na pracę napędów. Wartość ta pokazuje, ile faktycznie zużyjemy energii pierwotnej nieodnawialnej, aby zaspokoić te potrzeby, na przykład ile węgla albo gazu trzeba wydobyć. Obliczeniowe zapotrzebowanie na nieodnawialną energię pierwotną jest najbardziej wyeksponowane przez twórców świadectw energetycznych – w centralnym miejscu pierwszej strony świadectwa.

Zapotrzebowanie na energię końcową [definicja]

Zapotrzebowanie na energię końcową (EK), czyli tę, którą się kupuje, zostało przedstawione drobniejszym drukiem niż wartość EP. Określa ono ilość energii potrzebnej każdego roku do ogrzewania (w tym wentylacji), przygotowywania ciepłej wody użytkowej w przeliczeniu na 1 m² powierzchni, a w domach z klimatyzacją dodatkowo do chłodzenia. Energia końcowa uwzględnia też konieczną nadwyżkę energii ze względu na to, że system grzewczy przetwarza energię zawartą w paliwie na ciepło ze sprawnością poniżej 100%.

Zapotrzebowanie na energię użytkową [definicja]

Zapotrzebowanie na energię użytkową jest równoznaczne z podawaną dotychczas energią netto nieuwzględniającą sprawności systemów grzewczych. Energię końcową wylicza się właśnie z energii użytkowej (netto), dzieląc ją przez tę sprawność.